In de PAL-week zagen de leerlingen uit de klassen 3 havo/vwo een documentaire in filmhuis Rialto. In dezelfde week was er een live jazzconcert in de theaterzaal op school. De bezoekers van de beide evenementen hebben hun ervaringen in een journalistieke vorm gegoten. Hieronder zijn de twee recensies te lezen die zijn beloond  met een bioscoop- en een CD-bon. De meeste recensies waren zeer lezenswaardig,  jammer dat er maar twee konden winnen.

“Ik ben naar de documentaire Burma VJ geweest over Birma. Voordat ik dit had gezien had ik geen enkel benul van het land, ik wist niet eens dat het bestond. Het verhaal raakte me echt. De film ging over een jongen, Joshua, die een vereniging opzette (DVB) [Democratic Voice of Burma, W.S.] Het is verboden om zonder de toestemming van de regering in een vereniging op te zetten. Dus Joshua en zijn vereniging leefden in angst om opgepakt te worden. Als er in openbare ruimtes werd gefilmd, zag je dat de mensen allemaal stil waren, bang om iets verkeerds te zeggen. Je voelt dat in elke hoek geheim agenten klaar staan om toe te slaan. Op het moment dat je dacht dat er geen hoop meer was voor de Birmaanse bevolking, waren daar de boeddhistische monniken. Zij voerden een opstand zonder geweld te gebruiken, maar uiteindelijk werden zelfs zij opgepakt, afgeslacht en vermoord. Zelfs iemand als ik, die geen enkel benul heeft van Birma, weet dat het een slechte daad is om de monniken kwaad te doen. Ik weet nu dat er geen hoop zal zijn voor de Birmaanse burgers, alhoewel er momenten waren waar ik zelfs van blijdschap van moest juichen. Kort samengevat, het verhaal gaat over moed. De moed van de burgers en van de monniken. Ik zou alle mensen echt willen aanraden om dit te gaan zien. Ik hoop dat ze dan allemaal het gevoel zullen hebben om hier iets aan te doen. Help Birma!”

Fatima Farouki

“Wij hebben gekeken en geluisterd naar een jazzconcert. Dit werd georganiseerd door een meester van school. Toen we binnenkwamen in het muzieklokaal stonden er muzikanten op het podium. Er was een zanger, een pianist, een gitarist, een bassist en een drummer. Zij begonnen met een jazznummer van Marvin Gaye. Ze speelden erg goed! Het verschil tussen een jazzconcert en een popconcert is dat er bij een jazzconcert meer swing zit in de muziek. Ook spelen de muzikanten erg vrij. Ze zitten niet vast aan bepaalde patronen. Bij een popconcert spelen ze meer volgens een patroon. De nummers die verder gespeeld werden, waren onder andere: What’s going on?, Summertime, Mas que nada, Lovely day en Human nature van Michael Jackson. Dit laatste nummer werd gespeeld op gitaar door een van de leerlingen van onze school die met de muzikanten meededen. [Romy Loe-a-Foe, Danny Wit en Yasmina Chennouf, W.S.] Wij zonden dat heel dapper van ze. Ze speelden ook nog erg goed. Yasmina had zonder voorbereiding een moeilijk nummer van Etta James voorgedragen.

Wij vinden jazzmuziek erg sfeervol en energiek en dus hebben wij ons zeker niet verveeld. De muzikanten betrokken het publiek er ook bij zodat wij als toeschouwers ook wat inbreng hadden. De presentatie was erg leuk en daardoor werd het niet saai. We zouden zelf niet zo snel naar een jazzconcert gaan maar het zou zeker geen straf zijn om er nog een bij te wonen als ze het net zo amuserend deden als vandaag.”

Abygail, Kimberley, Cindy, Bilal en Elisa